Potrzebujemy jednoznacznych cezur, chwil, w których możemy się zatrzymać i ocenić przeszłość.
Im bardziej jesteś twórczy, tym bardziej sobie cenisz takie momenty. Są one niczym generalny przegląd osiągniętych wyników, zdobytych szczytów i pokonanych przeszkód.

Zerkamy z dumą, na owoce naszej pracy, na bogactwo doświadczeń, na więzi, które nabrały przez ten czas nowego wymiaru, nowego smaku i nowego znaczenia. Ta retrospekcja zawsze inspiruje, wzbudza raz jeszcze ów młodzieńczy zapał, by żyć lepiej, pełniej i bardziej owocnie.

Szybko jednak spostrzegamy, że świętowanie na własną cześć ma sens jedynie wówczas, gdy żyjesz dla innych, gdy dajesz im obficie z tego, co masz i z tego kim jesteś. Tylko wtedy nasza wielkość i nasze osiągnięcia budzą w innych radość. Tylko wtedy nam samym jest z tym świętowaniem dobrze.

Otwierasz więc szczodrze drzwi do swego skarbca, przygotowujesz miejsc najważniejszych stosowny nadmiar, a potem gorliwie usługujesz przy stole, ciesząc się tymi, którzy są Ci dani.

Umiejętność świętowania jest pewnym testem naszej ludzkiej miary. Jest też sprawdzianem naszej miłości. Zatrzymujesz się w drodze, by lepiej zrozumieć sens i kierunek biegnącego czasu.

Zapraszamy do współpracy! »